Opvallend genoeg is dat er in de Schrift nooit enige sprake is van het planten van een kerk. Maar blijkbaar ontstond er wel de behoefte om ergens bij elkaar te komen en dan niet in de synagoge. De eerste christenen werden nog beschouwd als een joodse sekte, later veranderde dat toen de christenen in eigen ruimten samenkwamen.

Ook werden er in de woonhuizen zelf samenkomsten gehouden. Dit laatste is, naar mijn mening, dan ook vandaag nog de enige werkelijk Bijbelse manier, omdat de synagoge, als plaats van samenkomst, om begrijpelijke redenen is afgevallen. Immers alleen op deze manier komt de Gemeente echt dichtbij de mensen die ze wil bereiken.

Zo vind ik dan de volgende praktijk: mensen kwamen tot geloof. En deze nieuwe gelovigen kregen vanzelf de behoefte om samen te komen en samen hun geloof te belijden en te beleven, maar ook om elkaar aan te moedigen. Dat men in later tijden denominaties is gaan samenstellen (en kerken is gaan bouwen), vindt haar grond niet in de Schrift, maar in de onuitroeibare behoefte van de mens om iets in de wereld te betekenen; ook als groep.

Ik houd me derhalve liever aan de roepingen die in de Schrift worden genoemd en dat zijn roepingen die te maken hebben met de opbouw van de gemeente en niet met het oprichten er van. Met dat laatste houdt onze Here Jezus zich bezig. Ook met het beschermen van zijn Gemeente trouwens.