Een dag van de wraak?

“Hiervan toch ben ik ten volle overtuigd, dat Hij, die in u een goed werk is begonnen, dit ten einde toe zal voortzetten, tot de dag van Christus Jezus”

Filipenzen 1:6

Een nieuw tijdperk

We hebben het er vaker over gehad, maar met de komst van Jezus op deze aarde is een totaal nieuw tijdperk begonnen. Een nieuwe bedeling of ordening. Iets dat van een geheel andere orde is. Hetgeen, dat is geweest, verjaart en is niet ver van verdwijning. Het oude is voorbij gegaan; zie het nieuwe is gekomen.

In de synagoge van Nazareth betuigden de toehoorders hun instemming met de woorden van genade die over de lippen van Jezus kwamen: De Geest des Heren is op Mij,.. Jezus citeerde die woorden uit de boekrol van Jesaja, die Hem ter hand werd gesteld. In die dagen was nog geen vast systeem voor het lezen van bepaalde gedeelten uit de Schrift, vandaar dat men zich er over verwonderde, dat Jezus juist dat gedeelte las. Alle ogen waren gericht op Degene van wie ze al zo veel hadden gehoord en men hield de adem in: nu komt het, nu zullen we de tekenen en wonderen zien, die elders reeds waren geschied.

Jezus heeft echter, in zijn dagen, geen gevangenisdeur geopend. Geen gevangene is door Hem op vrije voeten gesteld. Of het zou Barabbas geweest moeten zijn, die dankzij de Zoon des mensen zijn vrijheid terugkreeg. Toch gaf Jezus aan, dat met zijn bediening het aangename jaar des Heren een aanvang nam. Of zoals het in Jesaja staat:

“een jaar van het welbehagen van de Heer en een dag van de wraak van onze God”.

Het lijkt een tegenstelling te zijn: een aangenaam jaar en een dag van de wraak. Het is aangenaam voor God om wraak te oefenen.

Het wezen van God

Toch heeft dat het ene zeer veel met het andere te maken. Het werpt een bepaald licht op het wezen van God. En als Jezus die woorden in de synagoge van Nazareth uitspreekt, staan we op de drempel van een nieuwe era. God komt in Jezus Christus tot handelen. En het is zomaar niet afgelopen; het begint pas.

Het handelen van God betekent dat treurenden worden getroost, droefheid verandert in vreugde, as wordt ingeruild voor een lofgewaad. God overwint in zijn rechtsgeding. Het pleit is gewonnen. Dat is de wraak van God: Hij heeft de overwinning. En de overwinning van God betekent heil voor het volk dat Hem van harte zoekt.

Als Asaf in psalm 83 zijn gebed om hulp tegen zijn vijanden uitspreekt geeft hij aan, dat zijn vijanden zeggen:

“komt, laten wij hen als volk verdelgen, zodat aan de naam van Israël niet meer wordt gedacht”

Dan volgt er iets opmerkelijks. Asaf concludeert:

“want zij hebben eensgezind beraadslaagd, tegen U een verbond gesloten”

Het bijzondere is, dat het voornemen om het volk van God te verdelgen, is voortgekomen uit een verbond, dat tegen God is opgericht. In dat kader dient ook de opmerking van Jesaja te worden gezien.

Een dag der wrake

De dag van Gods wraak is het moment, dat Hij zijn welbehagen en zijn heil over het volk uitstort. Aangenaam voor God en een weldaad voor de treurenden en geestelijk gevangenen. In plaats van de vernietiging van Gods gunstgenoten, vindt er iets geheel anders plaats: Zij komen tot leven! Het Koninkrijk Gods breekt zich baan met kracht. Nu is er niets meer dat het nog kan keren. In Jezus’ overwinning is definitief afgerekend met de tegenstander. Het verbond dat tegen God was gesloten, blijkt een krachteloos verbond te zijn.

Inmiddels leven wij een kleine tweeduizend jaar later. Er is veel in die tijd veranderd en veel niet ten goede. Toch is het aangename jaar van de Heer nog niet ten einde. Nog steeds is het een dag van Gods wraak. Toch zijn velen zich niet meer direct daarvan bewust. Petrus geeft aan dat er spotters zullen komen, die zullen zeggen: “waar blijft de belofte van zijn komst?”. Men zal dan wijzen op de schijnbaar onveranderde omstandigheden. En hebben ze geen gelijk? Waar is nu dat aangename jaar des Heren?

Nog steeds komen over de gehele wereld mensen tot bekering. Meer dan ooit breekt het Koninkrijk Gods zich baan met kracht. Het is maar net wat je wilt zien. In de synagoge in Nazareth was men met name gericht op de uiterlijke verschijnselen van Jezus’ bediening. En inderdaad, dat moeten we niet uitvlakken.

De bediening

De bediening van Jezus betekende, dat zieken genazen, blinde ogen werden geopend, doven gingen horen, en zelfs doden werden opgewekt. Maar het zou alles van zeer tijdelijke aard zijn geweest, als er geen gevangenen tot bevrijding waren gekomen. Want dat was de kern van de bediening van Jezus.

Jezus had meer op het oog. Dat zou zijn loon zijn. Dat was hetgeen waar Hij zich voor zou inspannen: de bevrijding van de gevangenen. Dan zou de wraak van God totaal zijn. Dat was aangenaam voor God. Bevrijding. Jesaja geeft het reeds aan: Hij zal het zien tot verzadiging toe. In hoofdstuk 53 staat, dat het loon voor de Gezalfde bestaat uit rechtvaardigen. Dat zijn Zijn nakomelingen.

Het tekstgedeelte dat boven onze overdenking staat, heeft alles met het aangename jaar van God te maken. Het is Gods vreugde dat jij en ik tot bevrijding zijn gekomen. Echter, dat is het begin van alles. Eenmaal bevrijd, begint het echte werk. In de weekmeditatie van week 8 gaf ik het reeds aan: Gods Geest bewerkt het in jou en mij. Aan de ene kant geeft dat een stuk afhankelijkheid aan.

Zekerheid

Aan de andere kant betekent het ook een stuk zekerheid. We hoeven het immers niet te doen in eigen kracht? God heeft er plezier in om in jou tot wasdom te komen. Het is aangenaam voor Hem, om in jou een zoon Gods te zien ontwikkelen. Daar gaf Jezus zijn leven voor: om vele zonen Gods voort te brengen. Hij was de eerste en er zullen nog velen volgen. Allemaal rechtvaardigen die in de voetsporen lopen van hun Leidsman en voleinder van hun geloof: Jezus Christus.

Voor ons betekent het: beseffen, dat Jezus het volkomen heeft volbracht. Wij zijn bevrijd uit de heerschappij van de mensenmoordenaar. Volledig. Niet half, maar voor 100%. Niet meer in de gevangenis, maar vrij om te kiezen voor een wandel met onze Heer en Heiland Jezus Christus. Dat werk wil Hij in ons volmaken tot het einde.

De bemoediging dat Jezus het werk afmaakt, zal dan resulteren in het afwijzen van de leugen dat het nog lang niet zo ver is. God heeft grote plannen met jouw en mijn leven, want Hij heeft nog veel meer gevangenen op het oog, die moeten worden bevrijd. En het besef dat het aangename jaar van de Heer nog niet ten einde is, doet ons inzetten voor die ander, opdat ook zij daar deel aan krijgen.

Jezus zegt: “Hoort en verstaat!”

Vervallen

Een autosloperij in Twente

Het had toch wel veel van de vitaliteit verloren. Maar in de kern was het er nog steeds. Als je goed om je heen keek, zag je het in alles: de hand van zijn vader. De hele omgeving lag bezaaid met autowrakken.

Allemaal van dezelfde fabriek, maar allemaal verschillende modellen. De auto’s waren geen van alle nog bruikbaar. Elk exemplaar miste iets essentieels. Zodoende lagen of stonden ze allemaal in meer of mindere mate te vergaan.

Zijn vader had elk model met de meeste liefde samengesteld. Elk onderdeel was met de grootste zorg ontwikkeld. En het deed hem verdriet te moeten constateren, dat van het oorspronkelijke idee nog maar zo weinig terecht was gekomen. En even voelde hij weer de intensiteit van de hartstocht die hij bij zijn vader had bemerkt, toen deze hem met zijn opdracht op weg had gestuurd.

En nu stond hij daar. Hij keek rond over het terrein. En weer drong het uitzichtloze van de situatie tot hem door. Alles was aanwezig, maar alles was vervallen. Onbruikbaar. Maar ondanks dat wist hij, dat hij tot het uiterste zou gaan, om alles weer in de glorie van het begin te herstellen. Het zou echter niet zonder slag of stoot zijn.

Confrontatie

“Zo en wat moet jij hier?” Een ijzige stem deed hem verkillen tot op zijn botten. Alf Omega draaide zich om en keek in het bezwete gezicht van een kleine, gedrochtelijk figuur. Het stond daar met in de ene hand een voorhamer en in de andere een breekijzer. Het was duidelijk, dat het zojuist bezig was geweest om nog wat wrakken uit elkaar te halen. Een paar kille ogen priemde in die van hem. Even sloeg hem de angst om het hart, maar dan vermande hij zich en rechtte zijn rug: “Ik kom de hele handel opeisen” zei hij met autoriteit. De kille ogen vlamden: “En wie breng je daarvoor mee?”

Zonder iets te zeggen, liep Alf het terrein af. Het gedrocht hobbelde nieuwsgierig, maar ook wat verontrust achter hem aan. Dat was interessant. De eigenaar van de fabriek had zijn zoon gestuurd. In feite had hij hem al veel eerder verwacht. De gedachte had hem vaak met een afgrijselijke angst vervuld. Nachtmerries had hij er van gehad. En nu was hij er dan. In zekere zin viel het wat tegen. In plaats van de krachtdadige figuur, leek dit hem een doetje toe: Hij zou er snel korte metten mee maken. Daarna zou niets hem meer in de weg staan. Hij zou de hele handel totaal met de grond gelijk maken. Slechts dat zou hem de voldoening geven, waar hij al jaren naar uit had gezien.

Hij dacht terug aan de tijd, dat hij zelf nog in de fabriek werkte. Alles was toen anders. Ook hijzelf was toen niet het gedrocht wat hij nu voorstelde. Maar de haat had hem misvormd. Indertijd was hij, een kundig medewerker, ingehuurd om te werken aan de perfecte modellen, die van de band zouden rollen. Hij had zichzelf de rol van baas toegedacht, per slot van rekening had hij daar alle kwaliteiten voor, vond hij zelf. Maar de eigenaar had anders gedacht: een van zijn eigen familie zou de fabriek erven en het werk voortzetten. Hij mocht alleen maar helpen! Vanaf dat bewuste moment besloot hij de eigenaar dwars te zitten waar hij maar kon. Samen met een derde van alle werknemers was hij zijn eigen destructieve weg gegaan.

En zo was hij werkzaam op het terrein, waar hij nu al jaren heerste als ongekroonde koning: het terrein waar elk model vanuit de fabriek werd getest op zijn unieke eigenschappen. Alleen van testen was, dankzij hem en zijn trawanten, niet veel van terecht gekomen. Het terrein was door hen onbegaanbaar gemaakt. En degenen, die in de loop van de jaren een test met een nieuw model hadden aangedurfd, lagen nu eveneens op de grote hoop waardeloze troep. Ja, hij had de zaak goed onder controle. Het deed hem een vreugdeloos plezier, elke auto zodanig te bewerken, dat van al de oorspronkelijke kwaliteiten uiteindelijk niets meer overbleef. Geen enkele auto bleef intact. Nu stonden ze te verroesten op het onmetelijke terrein.

Uitdaging

In gedachten liep de ex-medewerker achter Alf aan, het terrein af. Hij voelde zich al niet meer zo erg onzeker. En nachtmerries zou hij ook niet meer hebben. Alf stond intussen stil. Met zijn handen in zijn zij, draaide hij zich om en keek zijn opponent strijdlustig aan. “En wat dacht je daar van?” Het gedrocht stond als aan de grond genageld. Vlak voor hem stond de mooiste auto, die hij ooit had gezien. Een geheel nieuw model, maar onmiskenbaar een exemplaar uit de fabriek die hij zo hartgrondig haatte. Hij voelde zijn hart een slag overslaan en rochelde iets onverstaanbaars. Hij liet zijn breekijzer en de moker uit zijn handen glijden. Alf keek op hem neer en glimlachte. “Dat had je niet gedacht, he? Je had er natuurlijk geen rekening meer mee gehouden, dat mijn vader er uiteindelijk toch nog toe in staat zou zijn”. Zijn tegenstander zei niets. Hij wankelde lijkbleek om de auto heen. Als dit model op de weg zou komen, was al zijn sloperswerk voor niets geweest. Met een ruk draaide hij zich om. “Vergeet het maar!” schreeuwde hij uitzinnig. “Je redt dit nooit” Hij vloekte. “Het zal met dit model net zo gaan als met al die andere: Verrotten zonder een kilometer te hebben gereden”.

Plotseling veranderde zijn houding. Met een grijns wendde hij zicht tot Alf. “Ach, sorry, ik schiet een beetje uit mijn slof” In een poging om minzaam te zijn, legde hij zijn klauw op de schouder van Alf. Hij wees op de enorme hoop roest waar hij de laatste jaren huis had gehouden. “Wat zou je ervan vinden als ik je dit alles geef?” De grijns verbreedde zich. “Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is…” Hij aarzelde een moment. “..is dit exemplaar aan mij geven”. “Mijn vader wil dat ik een testrit maak” antwoordde Alf kortaf. Het gedrocht vloekte opnieuw. “Maar dat lukt je nooit. Het heeft toch helemaal geen zin?” Alf keek hem doordringend aan: “Als ik die testrit maak, en dat doe ik, zal blijken dat dit model zo goed is dat de reputatie van mijn vader in een keer zal zijn hersteld. Er rest jou dan niets anders dan al die vorige exemplaren weer terug geven aan de fabriek: jij hebt er dan niets meer aan”. Alf dacht een moment na. “Mijn vader heeft mij de opdracht gegeven om een deal met jou te sluiten”. Het gedrocht loerde hem wantrouwend aan. Het gevoel van misselijkheid werd sterker. “Ik maak die testrit en als die slaagt, dan overhandig jij mij de sleutels van het terrein; en zijn alle wrakken die erop staan van mij!”

Zijn tegenstander keek Alf woedend aan. Vervloekt, hij had geen keus! Als dit model slaagde was het niet meer belangrijk, dat al die andere modellen de test nooit hadden gehaald. Er was er dan 1 die wel voldeed. Zijn slag was dan, hoe dan ook, verloren. Hij had zich immers voorgenomen om te bewijzen, dat uit de fabriek nooit een goed model zou rollen. Uiteindelijk zou dat het faillissement van de eigenaar betekenen, want die had immers niet waar gemaakt wat hij had beloofd. En daar was ‘ie op uit; de eigenaar belemmeren zijn plan waar te maken. En tot dit moment was hij daarin geslaagd, echter.. nu dreigde er een kink in de kabel te komen. Hij zuchtte. Maar toen drong het tot hem door, dat er nog geen man overboord was: de testrit was immers nog niet gereden!

Strijd

“Goed” gromde het gedrocht. “Vooruit dan maar. Je weet niet waar je aan begint, maar rijdt die rit maar. Je zult zien dat er vast wel het 1 en ander aan mankeert”. Hij keerde zich weer om en keek met onverholen afgrijzen naar het nieuwe model. Hij raapte zijn voorhamer en breekijzer weer op en sleepte zichzelf binnen het hekwerk: er viel nog wat sloperswerk te verrichten. Alf stond nog steeds met zijn handen in zijn zij. In gedachten staarde hij naar het nieuwste model. Nu was het er op of eronder. Hij keek door het hek naar die eindeloze rij verroeste auto’s. Ze stonden werkeloos in de blakende zon. Het zou toch fantastisch zijn als zijn vader en hij er weer mee aan de gang konden gaan. Ze hadden alle apparatuur en kennis in huis om er weer wat moois van te maken. En ook het terrein zou weer in de oorspronkelijke staat worden hersteld. Daar geloofde hij onvoorwaardelijk in. Een enorme blijdschap vervulde zijn hart. Al zijn kennis, al de vaardigheden die hij van zijn vader had geleerd, zouden hem er doorheen halen. Hij stond er echter wel alleen voor. Geen mens zou hem bij die laatste etappe kunnen helpen.

De motor was warm en snorde geruststellend. De tank was vol en ook Alf was er klaar voor. Ondanks de zenuwen die door zijn lijf gierden, wist hij dat zijn vader niets aan het toeval had overgelaten. Zijn vader en hij hadden alle details van de testrit tot in de puntjes doorgenomen. Steeds weer opnieuw. Alleen: dat was dan wel theorie. En hier was hij nu: midden in de praktijk. Hij gespte de veiligheidsriem vast en liet de wagen langzaam het terrein oprijden. Links en rechts van de weg stonden het gedrocht en zijn trawanten. Er stond een duistere spanning in hun ogen te lezen. Alf was er zeker van dat ze alles op alles zouden stellen om de testrit te laten mislukken. Niemand kon nu nog iets voor hem doen. Hij keek voor zich en gaf gas. De auto reageerde direct en spoot vooruit. Links van hem doemde de springschans op. Het bestond uit twee tegenovergestelde hellingen met een onderlinge afstand van vele meters. Daar ging het om. Daar moest hij overheen. Als hij die kon nemen zonder tussen de twee leggers terecht te komen, was de rit geslaagd. Hij keek op de toerenteller en gaf wat gas bij. De versnelling duwde hij soepel een standje hoger. De wagen deed wat er werd verlangd. Hij draaide de bocht in en zag de schans opdoemen. Snel kwam die dichterbij. Er ontstond een bal in Alf’s maag. “Oh, vader, ik weet dat je gelijk hebt”. Alf begon te zweten en de bal werd groter en harder. De schans leek hoger dan ze in theorie hadden besproken. Maar zijn vader kon geen ongelijk hebben. Alf deed een ogenblik zij ogen dicht en zag voor zijn geestesoog het vertrouwde gezicht van zijn vader. Hij zag de glimlach: “Doe het jongen. je zult slagen”

Alf schakelde de versnelling en de auto kwam op de snelheid die nog door geen enkel ander model was gehaald. De schans kwam dichterbij en werd hoger en hoger. De wagen begon aan de helling. En terwijl de motor op toeren bleef, schoot de wagen in de richting van de rand van de schans.

De toeschouwers stonden vol spanning naar de auto op de schans te kijken. Ze wisten dat het nu erop of eronder was. Maar aan de andere kant wisten ze dat het onmogelijk was, dat de proef zou slagen. Geen enkel model was in staat om die snelheid en het vermogen te ontwikkelen om de schans te overbruggen. Ze zouden straks wel de brokstukken bij elkaar vegen en de restanten bij het overige schroot gooien. Ze hadden dan ook niet meer te vrezen voor iemand, die het ooit nog zou willen proberen, en de eigenaar had maar één zoon.

Overwinning

In de verte hoorden ze de motor loeien op volle kracht. De wagen suisde soepel de helling op en naderde de rand. Het gedrocht kreeg een bang voorgevoel. De auto bereikte de rand en schoot de lucht in. De motor draaide plots op volle toeren vanwege het wegvallen van de wegweerstand. Het model leek te veranderen in een glanzende raket. Sierlijk maakte het een grote boog en terwijl Alf het gas losliet daalde de auto langzaam richting aarde. De balans van het model was fantastisch. Het gedrocht moest dat met tegenzin toegeven. De vlucht door de lucht leek een eeuwigheid te duren. Iedereen hield de adem in. Daarna trokken sommigen lijkbleek weg. Anderen begonnen te vloeken en het gedrocht stond te kokhalzen.

De banden van de auto raakten de schans precies op de juiste plaats. Alf liet de koppeling opkomen en remde langzaam op de motor af. De proef was geslaagd. Het gedrocht was de rechten op het terrein kwijt. Nu was het mogelijk vele afgedankte auto’s terug naar de fabriek te halen om te worden opgeknapt. Alf wiste het zweet van zijn hoofd: dankzij de kundigheid en het inzicht, maar bovenal door de aanstekelijke liefde van zijn vader voor zijn produkt, had Alf de moed gehad om de proef af te leggen. Een proef die hem het leven had kunnen kosten: dan was tevens de mogelijkheid van herstel van al die afgedankte auto’s verkeken geweest.

Op dit moment ben ik mijn schrijftijd een beetje aan het verdelen tussen Manna-vandaag en KoningJezus.Info. In de discussiegroep “Het Kwaad” werd een vraag gesteld, waar ik op in ben gegaan.

Omdat het gaat om een zeer wezenlijk thema, heb ik besloten het wat breder te trekken. Het is misschien (en waarschijnlijk) niet de ultieme gedachte over dit onderwerp; het zet in elk geval (dat hoop ik dan toch) aan het denken.

Mijn reactie (en de vraag, uiteraard) wil ik de lezers van KoningJezus.Info niet onthouden:

“Waarom is het kwaad er? God heeft het kwaad niet geschapen satan is geen schepper. Boom van het goed of kwaad of gewoon doodsboom? Waarom deze boom op aarde in de buurt van het paradijs? Wanneer het kwaad er toch is maakt God er gebruik van. Zoveel leed, het doet ons hart spreken. Van dodelijke spinnen, malariamuggen, giftige beesten of planten. Slachtoffers of slachtoffer zijn of worden en daarvoor worden vergeven”.

Mijn reactie (in 4 delen) was als volgt:

Deel 1

Hallo Susanne, Nee ik blijf geen lid van je groep. Ik zal me straks gewoon weer afmelden. Waarom ik dan toch lid ben geworden? Wel, blijkbaar is het de enige mogelijkheid om jou een antwoord te kunnen geven op je noodkreet. Want zo lees ik de beschrijving van jouw groep.

Ik had je een privé-bericht kunnen sturen, maar dan lezen de anderen het niet en, misschien, kunnen de anderen ook iets met hetgeen ik schrijf. Jouw noodkreet bestaat niet uit een omschrijving van de groep (wat het wel zou moeten zijn!) maar uit 4 vragen en 5 statements. Je had je noodkreet dan ook beter kunnen slaken in één van de andere groepen (zoals “Vragen over bijbelteksten” .

Ik behandel in volgorde: “Waarom” is het kwaad er?” Dat is een hele goede vraag. Je vraagt naar de reden. Alhoewel de meesten de vraag zullen beantwoorden alsof je vraagt “waar” komt het kwaad vandaan? Dus de oorsprong. Dat lijkt hetzelfde, maar is het niet. Ook vraag je niet “wat” het kwaad is; blijkbaar heb je daar zelf al een beeld van, want je noemt tevens een aantal zaken, die in jouw ogen kwaad zijn. Heel kort door de bocht gezegd, ben ik van mening dat het kwaad er is, zodat we weten dat het kwaad er is. Dat klinkt wat filosofisch en dat is het ook. Maar niettemin denk ik toch dat het zo is. Een andere reden zie ik namelijk niet.

In de bijbel, in Psalm 104:24–26, staat: “Hoe talrijk zijn uw werken, HEER. Alles hebt u met wijsheid gemaakt, vol van uw schepselen is de aarde. Zie hoe wijd de zee zich uitstrekt. Daar wemelt het, zonder tal, van dieren, klein en groot. Daar bewegen de schepen zich voort, daar gaat Leviatan, door u gemaakt om ermee te spelen.” Nu gaat het natuurlijk te ver om een complete exegese te geven van dit bijbelgedeelte, maar ik wil je op drie dingen opmerkzaam maken: 1 er is sprake van een zee met wezens, 2 er is een leviatan 3 die leviatan is gemaakt om mee te spelen. Als je met mij, voor de argumentatie, er even van uitgaat dat de zee hier een beeld is van de onzienlijke of geestelijke wereld. Daar bevinden zich wezens in.

Dit zijn dus geestelijke wezens, je zou kunnen zeggen: engelen, duivels enz. Nogmaals: je hoeft het niet met me eens te zijn, maar probeer me even te volgen. Dan bevindt zich in die geestelijke wereld ook een soort draak, een uit de krachten gegroeide hagedis (dat is wat men over het algemeen onder “leviatan” verstaat). Als we er nu van uit gaan, dat die draak een beeld is van de satan, die op zijn beurt weer het kwaad belichaamt, dan zien we dat de reden voor het kwaad is om er “mee te spelen”. Oftewel: er van te leren!

Want dat is de grondbetekenis van het woord “spelen”. Wat je kunt leren van het spelen met het kwaad of de kwade? Dat is een andere vraag. Persoonlijk denk ik, dat we het moeten leren beheersen. Net zoals tegen Kain werd gezegd: “als je niet goed handelt, ligt de zonde als een belager voor de deur (van je hart) waarover je moet heersen”. Dat heersen lukt echter niet (meer). Zodoende zijn we een slaaf van de zonde geworden en speelt het kwaad met ons in plaats van andersom. (wordt vervolgd)

Deel 2

Je zegt: God heeft het kwaad niet geschapen (en) satan is geen schepper. Dat is geen vraag maar een stelling. Het zijn er in feite zelfs twee. Stellingen zijn waar of onwaar. Maar voordat we kunnen bepalen of jouw stellingen waar zijn, moeten we eerst de neuzen dezelfde richting in zetten als het gaat om het begrip kwaad. Het lijkt namelijk alsof “het kwaad” een entiteit is.

Een entiteit is een eenheid of een vorm of een zelfstandigheid. Dat is echter niet zo. Kwaad is, net als “goed”, een begrip, een filosofisch begrip. Begrippen zijn altijd relatief. Dat wil zeggen: je kunt er verschillend over denken en het ervaren. Als we met elkaar willen spreken over wat goed en kwaad is, zullen we eerst onze begripsvorming moeten afstellen aan elkaar.

Ik geef een voorbeeld: abortus noemt de één kwaad; de ander juist goed. Dat wordt namelijk veroorzaakt door allerlei persoonlijke omstandigheden en cultuur– en maatschappelijke achtergronden. Daarom denken de mensen vandaag de dag heel anders over dit soort zaken dan vroeger. Bijbels gezien is het kwaad echter altijd gekoppeld aan handelingen.

Met ander woorden: een dodelijke spin wordt niet kwaad genoemd. Dat komt omdat de spin in die zin een deel is van de willoze schepping. Hij heeft niet voor een dodelijke beet gekozen. Als het over de willoze schepping gaat, geldt dat zij uitziet naar de bevrijding van het vergankelijke. Zij zucht onder het juk van de vergankelijkheid. Ze is er aan onderworpen, zoals de bijbel dat uitlegt. Het vergankelijke is een uitdrukking voor hetgeen dat in de schepping niet functioneert zoals dat van oorsprong is bedoeld. Daar valt in feite ook de mens onder als het gaat om zijn stoffelijk lichaam.

Als iemand ziek wordt en ten gevolge van in de wereld voorkomend onheil, sterft of beschadigd raakt, zie je duidelijk iets van dat zuchten. Dat mis-functioneren noemen wij kwaad, want zo ervaren wij dat ook in het algemeen. Let er op, dat iemand die gelooft, dat de schepping het gevolg is van “toeval” (dat dus ook niet als entiteit bestaat; dus geen wil heeft!) in feite ook niets weet van goed en kwaad. In het “toeval” bestaat namelijk geen moraal, dus in feite geen wetten en regels (misschien de wet van de sterkste), dus geen rechter, en dus ook geen gerechtigheid. Het onderscheid tussen goed en kwaad bestaat dus ook niet.

Nu komen we tot de kern, want “het kwaad” is er dus alleen maar als er ook “goed” is. Uiteindelijk vraagt dit namelijk om een rechter. Dat moet iemand zijn die volkomen kan bepalen, wat “goed” en derhalve wat “kwaad” is. En dat is alleen maar God. Dus het kwaad is niet door God gemaakt (of geschapen) maar wel aanwezig, juist omdat God ook aanwezig is. Het geloof in God heeft namelijk alles te maken met gehoorzaamheid en doen wat Hij wil dat je doet. Dat is niet zozeer een morele verplichting, maar veelmeer meegeschapen. Een mens komt namelijk slechts tot zijn recht, als hij functioneert zoals God hem heeft gemaakt. Net zoals een vis alleen maar echt vis is als ‘ie in het water zwemt. De vis kan echter niet kiezen; de mens wel. (wordt vervolgd)

Deel 3

Dan jouw opmerking: Boom van (kennis van) goed (en) kwaad of gewoon doodsboom? Waarom deze boom op aarde in de buurt van het paradijs? In feite heb ik hier al antwoord op gegeven in het vorige stukje. Immers, als God aanwezig is, is het kwaad niet ver. De aanwezigheid van God vraagt ons altijd om een keuze: “wil ik wel of wil ik niet dat Hij het voor het zeggen heeft in mijn leven”. Nu weet ik niet of de boom werkelijk op aarde heeft gestaan. Het is niet relevant. Relevant is wel wat hij vertegenwoordigt, namelijk die keuze waar ik het zo-even over had.

Dat betekent dus, dat die boom in (niet: in de buurt) de Hof van Eden (niet: het paradijs; dat is wat anders) moest staan. Eenmaal buit de hof, was de mens op zichzelf aangewezen en was ook de boom van kennis van goed en kwaad niet meer aanwezig; de mens had al gekozen. Nu zul je zeggen: als ik in die hof had gelopen, had ik er niet van gegeten. Dat zou kunnen, dat weet natuurlijk niemand. Maar ik denk, dat je reëel genoeg bent om te weten, dat jij (en ieder ander mens) in zijn hart heeft gekozen voor een leven zonder God. En dat is hetzelfde als eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Ieder mens heeft namelijk besloten om het zelf uit te zoeken en zijn leven te leiden in eigen kracht.

Om die reden, was het nodig dat er een Middelaar kwam, die het tussen God en de mens weer in orde zou maken. Vanmiddag heb ik een blog neergezet, dat in beeldspraak (de Sloperij) het proces een beetje weergeeft. Je kunt deze vinden door op mijn (knappe) foto te klikken en de blog op te zoeken (denk ik). (wordt vervolgd)

NB: Voor de lezers van deze blog geldt uiteraard niet dat ze op die “knappe” foto kunnen klikken. Ik zal het verhaal “De Sloperij” (al in het begin van de jaren ’90 door mij geschreven) ook op deze blog zetten.

Deel 4

Jouw laatste stelling luidt: Slachtoffers of slachtoffer zijn of worden en daarvoor worden vergeven. Eigenlijk weet ik niet goed wat je bedoelt. Er staat in feite “slachtoffer … zijn/worden en daarvoor worden vergeven”. Moet het slachtoffer worden vergeven voor het feit dat het slachtoffer is of wordt? Dat lijkt me een beetje de omgekeerde wereld.

In Jesaja 25:8 staat “Hij zal voor eeuwig de dood vernietigen, en de Here HERE zal de tranen van alle aangezichten afwissen en de smaad van zijn volk zal Hij van de gehele aarde verwijderen, want de HERE heeft het gesproken”.

Deze tekst gaat over het leed dat het volk van God is aangedaan en het verdriet dat dit heeft veroorzaakt.

Ik denk echter dat dit geldt voor een ieder die zich tot het volk van God mag rekenen. Zowel Jood als Griek. Dat heeft Jezus namelijk geregeld. Aanvullend wordt beloofd in

Jesaja 61:3 “om over de treurenden van Sion te beschikken, dat men hun geve hoofdsieraad in plaats van as, vreugdeolie in plaats van rouw, een lofgewaad in plaats van een kwijnende geest. …”

Hoe en wanneer dit in werking gaat weet geen mens, maar dat het in werking komt is zo zeker als dat Jezus voor ons allemaal aan het kruis van Golgotha is gestorven. Door Hem weten we (niet: hopen we) dat God eenmaal alles in allen zal zijn en dat er een onuitsprekelijke vreugde en blijdschap in de harten van Zijn mensen aanwezig zal zijn. In het boek Openbaring wordt gesproken over een stad. Die stad bestaat uit een ontelbare menigte mensen.

Voor die stad geldt:

“En in haar zal niets onreins binnenkomen, en niemand, die gruwel en leugen doet, maar alleen zij, die geschreven zijn in het boek des levens van het Lam. En hij toonde mij een rivier van water des levens, helder als kristal, ontspringende uit de troon van God en van het Lam. Midden op haar straat en aan weerszijden van de rivier staat het geboomte des levens, dat twaalfmaal vrucht draagt, iedere maand zijn vrucht gevende; en de bladeren van het geboomte zijn tot genezing der volkeren. En niets vervloekts zal er meer zijn. En de troon van God en van het Lam zal daarin zijn en zijn dienstknechten zullen Hem vereren, en zij zullen zijn aangezicht zien en zijn naam zal op hun voorhoofden zijn. En er zal geen nacht meer zijn en zij hebben geen licht van een lamp of licht der zon van node, want de Here God zal hen verlichten en zij zullen als koningen heersen in alle eeuwigheden.”

Het duurt wellicht nog enige tijd, maar deze situatie komt er aan. Dus laten we ons niet laten afleiden door alle ellende om ons heen, maar ons oog gericht houden op Jezus Christus, want Hij is onze hoop voor een betere toekomst.

Dan weet je het tenminste…

Dodelijke fuik

We hebben gezien, althans als je regelmatig mijn stukjes leest, dat de mensheid ten opzichte van haar uiteindelijke doel, in een soort dodelijke fuik is gezwommen.

Er is geen ontkomen aan: iedere mens is afgeweken van het doel, dat God met de mens heeft. Vanuit de mens gesproken is er ook geen weg terug. Er is geen oplossing.

Om deze reden zegt de ene mens “laten we dan maar eten en drinken, genieten van het bestaan op deze aarde zolang het nog kan, want morgen gaan we dood” en geeft een andere mens er de brui aan en pleegt zelfmoord.

Maar het leeuwendeel van de mensheid verkeert in een zekere passiviteit ten opzichte van het leven. Het maakt ze allemaal niet uit. Ze “verleven” hun bestaan van dag tot dag zo goed en kwaad het gaat.

De normaalste zaak van de wereld

Je zou je natuurlijk af kunnen vragen of dit alles nu zo verschrikkelijk is. Het is echter wel zo, dat de psychologen en psychiaters overuren draaien: hun wachtkamers zitten vol met mensen, die maar op een ding antwoord willen hebben: wat heeft het leven voor zin. Natuurlijk kun je die vraag op verschillende manieren stellen. Je zou ook kunnen zeggen dat er een chronisch gevoel is van “niet lekker in je vel zitten”.

Dan zijn er nog de gebeurtenissen waar iedereen op meer of mindere mate mee wordt geconfronteerd: de aardbevingen, tsunami’s en ander onheil als vulkaanuitbarstingen, waar men geen raad mee weet.

Er is nogal wat in het mensenleven aan te wijzen, dat het gevoel van onbehagen alleen maar versterkt. Denk ook aan allerlei allergieën en ziekten, die ons teisteren. Kortom: als je er wat verder over nadenkt, zinkt de moed je in de schoenen.

Niemand uitgezonderd

En het probleem is dan ook nog, dat het ons allemaal treft. Geen mens op deze wereld kan zeggen, dat hij of zij er aan kan ontsnappen. Want uiteindelijk treft ons allemaal het grootste onheil, dat we ons maar kunnen voorstellen: we gaan dood. Als je dit tot je laat doordringen, dan raakt de conclusie je op een zeker moment als een mokerslag: het heeft allemaal geen zin.

Prediker (de schrijver van het gelijknamige boek in de bijbel) heeft er zeer diep over nagedacht:

Prediker 9:2–3 “Alles is gelijk voor allen, eenzelfde lot treft de rechtvaardige en de goddeloze, de goede en de reine, alsook de onreine; hem die offert, en hem die niet offert; het gaat de goede evenals de zondaar, hem die zweert, als hem die de eed schuwt.Dit is het ergste, dat onder de zon geschiedt: dat allen eenzelfde lot treft; daarom is het hart der mensenkinderen vol boosheid en is er verdwaasdheid in hun hart hun leven lang; en daarna gaat het naar de doden”

Een ding heeft elke mens met de ander gemeen: ze worden moe van het leven. Op de een of andere manier voelt het namelijk niet goed. Steeds is er op de achtergrond het vage begrijpen, dat dit zo niet de bedoeling is.

God voert Zijn plan uit

God zelf laat zich echter niet van de wijs brengen. Hij weet dat de overleggingen van het hart van de mens te allen tijde boos zijn. Hij ontwikkelde dus een reddingsplan, waarbij Hij op zijn beurt weer onafhankelijk zou zijn van de mens. Maar voor de redding van de mensheid had Hij wel een mens nodig. Het moest echter een mens zijn, wiens hart oprecht zou zijn, zonder vlek of rimpel.

Maar daarnaast ook een mens, die volkomen te vertrouwen zou zijn. En vind die maar eens, als je al weet dat er niemand is die goed doet; zelfs niet één. Ieder mens is onbetrouwbaar en geneigd tot alle kwaad.

Die mens, die in feite volmaakte, mens zou dan de middelaar kunnen zijn tussen God en de mens. Hij zou het voorbeeld kunnen geven. Maar het geven van een voorbeeld alleen is niet voldoende. Het zou de mens zelf in principe niet verder helpen. Daarnaast: op die manier zou de mens het alsnog in eigen kracht moeten doen en dat bleek nu juist de bottleneck.

Nee, de mens die het tussen God en de mensheid in orde zou maken, moest tevens in staat zijn om die mens met kracht terzijde te staan. Het als het ware van te voren al voor die mens te regelen, zodat ook hier niets van inbreng van de kant van de mensen nodig zou zijn.

God wilde dus niet alleen dat het op Zijn manier zou gebeuren, maar Hij zou ook de kracht en de energie, maar ook de motivatie leveren, zodat Hij zeker kon zijn van de goede afloop. Van de kant van de mens was toch niets zinvols te verwachten.

(wordt vervolgd)

Gebeurtenissen komen via de zintuigen onze beleving binnen.

Perceptie

Zoals we allemaal weten, bestaat het leven uit verschillende componenten. Met het woordje leven drukken we in feite alles uit, dat we ervaren. Onze ervaringen zijn individueel.

Dat impliceert dat de ervaring van de ene mens per definitie niets betekent voor een ander.

Pas als de ervaring van een ander overeenkomt met die van ons zelf, ontstaat er iets van herkenning en verwantschap.

Het is echter van belang om in te zien, dat het ervaren iets is, dat zich tussen onze oren afspeelt. Ervaringen of belevenissen komen op ons af in de vorm van zintuigen.

Onze zintuigen zijn de ogen, oren, onze reuk, onze smaak en onze tast (wat we voelen met ons lichaam).

Daarnaast kennen we nog een zesde zintuig en dat is ons vermogen om zaken te ervaren, die niet natuurlijk zijn. Niet-natuurlijk zijn die zaken, die met onze natuurlijke zintuigen, die deel uitmaken van ons natuurlijk lichaam, niet zijn te ervaren.

Veel mensen ontkennen echter de aanwezigheid van dat zesde zintuig. Zij zijn dus volledig aangewezen op hun vijf natuurlijke instrumenten waarmee ze met de wereld om hen heen “beleven”. Dat het ontkennen van dat zesde zintuig niet betekent, dat het niet bestaat is een ander verhaal, maar daar willen we het vandaag niet over hebben.

Filters

In de loop van het leven bouwt ieder mens filters in. Die filters zorgen ervoor, dat de informatie die via de zintuigen binnenkomt voor de ontvanger handelbaar wordt. Velen beseffen niet, dat dergelijke filters bij ieder mens aanwezig zijn. Het zorgt er in elk geval voor, dat ieder mens feitelijke gebeurtenissen verschillend ervaart. Anders interpreteert, zogezegd. In de filosofie wordt dit perceptie genoemd.

Je zou de vraag kunnen stellen, hoe dan die filters ontstaan? Want waarom zijn onze ervaringen niet allemaal hetzelfde bij dezelfde gebeurtenis? Filters ontstaan wanneer aan gebeurtenissen een waarde, een betekenis, wordt toegekend. En die betekenis is weer de ervaring van anderen. Tenminste als die ervaring dan wordt gecommuniceerd. Dit principe zie je bij kinderen, waar aan hun ervaringen door de ouders een betekenis wordt toegekend. Je zou dit overdrachtelijke filters kunnen noemen.

Als het kind opgroeit, ontwikkelt het zeer veel filters. Het karakter van de filters wordt voor het grootste deel bepaald, door anderen die in het leven van het kind een rol spelen: ouders, familie, leerkrachten, vrienden, enz. Er is binnen de filosofie discussie over de vraag of de mens in het bezit is van een aantal “eigen” filters, dus aangeboren. Voor mij staat vast, dat dit inderdaad het geval is, maar voor dit artikel is dat niet relevant.

Indrukken: gekleurde ervaringen

Sommige gebeurtenissen maken diepere indruk om ons, dan andere. Dat heeft dus te maken met het systeem van filters, waar elke ervaring doorheen gaat. De mate van indruk heeft ook te maken met de heftigheid van de ervaring. De indruk is hetgeen dat achterblijft in het (onder)bewustzijn en tevens de filters beïnvloedt. En dat zorgt er weer voor, dat vergelijkbare nieuwe ervaringen de “oude” doet herleven en als het ware toevoegt aan de nieuwe. Dit zien we terugkomen bij ervaringen, die als traumatisch worden beleefd.

Dit alles is de reden, dat mensen verschillend reageren op allerlei gebeurtenissen om hen heen. Immers, niet alleen de gebeurtenissen op zich zijn verschillend, maar ook de perceptie, dat is de mate en wijze waarop deze bij de mens binnenkomen en worden verwerkt. Maar op dit moment bevindt zich de ervaring in het hoofd van de mens; een ander kan pas iets ervaren van wat die ene mens “beleeft”, als deze het ook communiceert. Voor deze informatie geldt dan ook weer dat ze door een filter gaat.

Juiste communicatie

Degene die me tot hier heeft gevolgd, zal begrijpen, dat voor een goede communicatie nodig is, dat men vooraf een gemeenschappelijke standaard instelt. Dat is nodig, omdat we elkaar anders niet begrijpen. Dat noemen we het definieren van begrippen. Maar belangrijker is, dat we ook de individuele belevingen bij die begrippen als het ware synchroniseren met elkaar. We moeten begrip krijgen voor elkaar, zogezegd.

Als we bijvoorbeeld een gesprek opzetten over Rooms Katholieke interneten uit de jaren 50 en 60, dan “beleeft” degene die op een dergelijk internaat zijn jeugd heeft doorgebracht, anders dan iemand die dat niet heeft gedaan. Maar ook degenen die dan wel op zo’n internaat hebben gezeten, zijn beïnvloed door wat ze daar al dan niet hebben meegemaakt. Op deze manier krijg je dus verschillende zienswijzen en is de een gevoeliger voor het thema dan de ander. En ook daar zijn weer gradaties aan te wijzen.

Dat alles maakt het zeer complex om met elkaar te communiceren, laat staan te begrijpen. De meeste mensen doen er dan ook helemaal geen moeite voor om begrip voor die ander op te brengen. Ze hebben helemaal niet door, dat de beleving van de ene mens niet die van de andere is, maar gaan er gemakshalve van uit, dat hun kijk op de zaak objectief is. Ze kunnen zich dan ook geen voorstelling maken van wat er in die ander omgaat, maar trachten voortdurend hun zienswijze aan die ander op te dringen.

Conclusie

Het in feite chronische onvermogen van de mens om begripvol met elkaar om te gaan is de reden voor heel veel misverstanden die tijdens het communiceren ontstaan. Maar ook beïnvloedt het de beoordeling van situaties die op ons afkomen. Immers alles wat we op deze aarde beleven komt via onze zintuigen op ons af. Of het nu gaat om de directe communicatie tussen mensen onderling of om externe gebeurtenissen. Alles komt “in” ons hoofd via een van de zintuigen: een andere manier is er niet.

Daarnaast kent ieder mens verschillende en unieke belevingsfilters, waardoor alle feitelijke gebeurtenissen verschillend worden beleefd en vervolgens verschillende reacties teweeg brengt. Het feit, dat velen dit in de praktijk niet doorhebben, veroorzaakt veel onbegrip. Niet alleen voor wat die ander communiceert, maar ook voor wat er in het eigen hoofd wordt beleefd. Men heeft vaak niet door, dat de eigen beleving het resultaat is van eigen gefilterde ervaringen in het verleden en subjectieve meningen van anderen.

Een typische ijdele attractie: de draaimolen

Prediker heeft er al over: alles is ijdelheid. Hij drukt zich overigens nog wat praktischer uit: “Alles leidt tot niets”. Bij ijdelheid kun je denken aan iets waar je nog plezier aan beleven kunt, maar wat geen wezenlijke inhoud heeft. Geen body, zogezegd.

IJdele bezigheden zijn plezierig als je even je gedachten wilt verstrooien en even “nergens” mee bezig wilt zijn. IJdele zaken worden pas een probleem, als je er achter komt, dat je er niet aan kunt ontsnappen. IJdelheid of het najagen van wind, zoals Prediker zegt, is een cirkel waarin het bestaan van de mens zich afspeelt.

Dwaas en onverstandig

Het probleem manifesteert zich met name bij hen die er over nadenken. Prediker zegt in hoofdstuk 1 vers 17 en 18: “Ik heb me er met hart en ziel voor ingespannen te ontdekken wat wijs is, en wat dwaas en onverstandig is. Maar ook dat, zo heb ik ingezien, is enkel najagen van wind. Want wie veel wijsheid heeft, heeft veel verdriet. En wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart.”

Maar ook het najagen van de genoegens van het leven leiden volgens Prediker tot niets: “Ik zei tegen mezelf: Kom, laat ik proberen de genoegens van het leven te smaken en te genieten van het goede. Maar ook dat, ontdekte ik, is enkel leegte. Vrolijkheid, zei ik tegen mezelf, is niet meer dan dwaasheid. En waar leidt vreugde toe? Ik heb mezelf ondergedompeld in de vrolijkheid van de wijn, en ik greep die dwaasheid aan om te onderzoeken of ik in mijn wijsheid-want die behield altijd de overhand-kon ontdekken wat een mens het beste doen kan, dat luttel aantal levensdagen dat hij doorbrengt onder de hemel.”

Een afkeer van het leven

Het punt waar hij uiteindelijk terecht komt, is dat het allemaal niet uitmaakt. Hij verzucht dan: “Ik kreeg een afkeer van het leven. Elke bezigheid onder de zon ging me tegenstaan, want het is niet meer dan lucht en najagen van wind. Van alles waarvoor ik me had afgebeuld onder de zon kreeg ik een afkeer. Ik zou het moeten achterlaten voor mijn opvolger, en wie zou kunnen zeggen of hij wijs of dwaas zou zijn? Toch zou hij de macht verwerven over alles wat ik met mijn wijsheid had bereikt. Ook dat is enkel leegte.” Je zou er moedeloos van worden.

Als je de ontboezemingen van Prediker zo op je in laat werken (en ik raad een ieder aan om zijn hele boek eens te lezen; zoveel is dat niet) word je er niet blijer op.

Maar ook valt je op, dat er tussen de situaties, die Prediker omschrijft en de situaties in onze tijd, niet eens zoveel verschil is. Net zoals Prediker hebben ook wij een bestaan onder de zon. En ook de gebeurtenissen zijn niet zo anders. Ook wij kunnen onrecht aanwijzen en ook wij kunnen de conclusie trekken: er is niets nieuws onder zon.

Niets nieuws onder zon

Er is echter een ding, wat in Prediker wel heel duidelijk naar  voren komt en dat is dat hij rekening houdt met God. Tegenwoordig verliest de mens in toenemende mate het besef dat er een God is. Om die reden kennen we ook zoveel afleiding in het leven. Want zonder afleiding in het leven, ga je nadenken en kom je zonder uitzondering op hetzelfde punt als Prediker: alles is ijdelheid.

Maar op het moment, dat je even uit de kermis der ijdelheid van het leven ontsnapt, overvalt je de leegte als een donkere verstikkende deken die plotseling over je hoofd wordt geworpen. En dan voel je het ineens: ik ben moe, zo verschrikkelijk moe.

(wordt vervolgd)

De beroemde La Sagrada Família (De heilige familie) in Barcelona (Spanje), in aanbouw sinds 1882. Of ze ooit wordt afgebouwd?

We leven in een roerige tijd. Aan de ene kant wil men ons doen geloven, dat het geloof een achterhaalde zaak is; aan de andere kant zijn we er met z’n allen meer mee bezig dan ooit. De reden voor het laatste is echter niet positief.

Terwijl de wereld terecht ach en wee schreeuwt over het grote onrecht dat jarenlang zijn gang heeft kunnen gaan, zijn er zeer vele oprechte gelovigen, die het fundament onder hun bestaan zien afbrokkelen. De kerk, en dus ook de leiding daarvan, vertegenwoordigt voor hun God op aarde.

Deze keer wil ik geen verhaal houden over de kerk, maar het eens omdraaien.

- Hoe denken mijn bezoekers over “de kerk”.

- Wat is het doel van de kerk?

- Wat is de reden voor haar bestaan?

- Wat moeten we er (vandaag nog) mee?

Ik wil dus niet weten waarom het met die kerk allemaal zo tegenvalt, maar wat onze visie op de kerk is. Dus bij deze de vraag aan mijn lezers:

- Wat is volgens uw mening het doel van de kerk en wat is haar bestaansrecht?

Ik ben benieuwd naar uw reacties. U kunt ze kwijt via de link “schrijf een commentaar” onder dit bericht.

Meerdere redenen

Geen duidelijker beeld van de vergankelijkheid, dan het graf

Er zijn altijd twee kanten aan een medaille. Zoals een bekende Nederlander zou zeggen “elk voordeel, heb z’n nadeel”. Dat betekent dat als er een reden is om iets te doen, er ook een reden is om het juist niet te doen. Daarom verzinken veel mensen in een soort twijfel-toestand als ze een keuze moeten maken.

Men tracht dan de voors en tegens tegen elkaar af te wegen om zodoende tot een goede keuze te kunnen komen. Soms is het echter zo, dat er niet direct grote voordelen te zien zijn en je als het ware een gok moet nemen. Ook kan het zijn, dat je nog niet voldoende inzicht hebt in de opties, zodat er een patstelling ontstaat. Dan gebeurt er niets en blijft de toestand of situatie zoals die is.

Verschillende soorten

Je zou natuurlijk in een christelijke omgeving kunnen opgroeien. Het christelijk geloof wordt je dan in meer of mindere mate met de paplepel ingegeven. Je hebt dan wel kennis, maar je bent niet per definitie een christen. We weten dat een christen een bijzonder soort volgeling van Jezus is.

Kennis van alles dat met het christelijk geloof te maken heeft, maakt nog niet dat je zo’n bijzondere volgeling van Jezus bent. Er zijn hele volksstammen die de bijbel als het ware van binnen en van buiten kennen, maar niets met Jezus te maken willen hebben. Zij zijn helemaal geen christen; laat staan dat ze een volgeling van Jezus zijn.

Dan heb je die van het verstandshuwelijk. Zij leven als het ware net zoals Jezus leefde. Zij onderzoeken zijn inzichten en proberen die toe te passen in hun eigen bestaan. Voor hen is Jezus inderdaad de meester en zij de discipelen. Maar zij zullen ook hun eigen weg weer gaan, als er in de leerstellingen van Jezus iets opduikt, waar ze niets mee kunnen. Met andere woorden: dit zijn de onveranderlijken, de vleselijken. Het lijkt wel goed, maar het is het in feite niet. Van buiten ziet het er goed uit, maar van binnen is alles onveranderd.

De werken der ongerechtigheid zijn alle handelingen die niet uit geloof, maar in eigen kracht zijn verricht. En hier zit ‘m nu net de kneep. Het probleem van de mens in het algemeen is dat hij voor zichzelf moet (maar ook wil) zorgen. In feite is dit de vrucht van de erfzonde. Men denkt bij de erfzonde vaak aan iets dat “ons” is overkomen. Het was niet onze schuld, dat Adam en Eva de fout in gingen. Laat staan dat het redelijk is, dat we de vruchten daarvan plukken.

Nu is de bijbel daar zeer duidelijk in. Een kind, en dat zijn we allemaal, zal niet de gevolgen dragen van de zonde van de vader. Met andere woorden: wij als mensheid zullen niet boeten voor de misstap van Adam.

Het gaat hier echter niet om een misstap. En zeker niet om een actie waar straf op staat. Tenminste niet in de juridische zin van het woord. Omdat dit door de meeste mensen niet wordt gezien, wordt de discussie ook altijd zo zwaar. Hetgeen wat Adam deed, was inhoudelijk niet verkeerd. In feite kregen Adam en Eva de keuze: wil ik mezelf aan God toevertrouwen of wil ik het zelf uitzoeken.

Laten we ook duidelijk zijn: God heeft de mens geschapen om afhankelijk van Hem te zijn. Dat heeft God zo bepaald. Hij wilde de mens echter in de gelegenheid stellen om voor die afhankelijkheid te kiezen. Was het antwoord ja, dan zou voor de mens ook alles dat bij die afhankelijkheid hoort, in de schoot geworpen krijgen. Was het antwoord nee, nu dan even goede vrienden, maar dan zou de mens niets van wat bij die afhankelijkheid hoorde, in bezit krijgen.

In feite is dit het oordeel, dat over de mens werd uitgesproken. Afhankelijkheid betekent leven in overvloed. Onafhankelijkheid betekent de dood. En dat laatste niet in overvloed, want overvloed houdt groei en ontwikkeling in en dat is er natuurlijk niet wanneer de dood aanwezig is. Dood betekent verval. Terugval tot stof. Maar geen ontwikkeling, groei of communicatie. Iemand die dood is, doet niets meer.

De dood gaat heersen

Op het moment, dat de dood het voor het zeggen krijgt, verdwijnt elke mogelijkheid om met God te communiceren. Deze toestand heeft elk mens van Adam geërfd. En dat wordt in de volksmond de erfzonde genoemd. Als dode mensen zijn we vijandig tegen alles dat met het leven vanuit God te maken heeft. Dat is onze natuur (geworden). Vandaar dat het voor de mens in eigen kracht onmogelijk is om de weg naar God weer terug te vinden. Want dode mensen hebben geen kracht. Ze zijn krachteloos.

Het punt dat ik echter wil maken is dat we nog steeds niet spreken over een handeling waar straf op staat. Daarnaast kun je alleen maar begrijpen, dat iets verkeerd is, als je ook wordt verteld wat dan goed is. En dat begrip is er niet meer. Het enige dat over is gebleven, is een vaag besef van waar we ooit vandaan zijn gekomen. En gaandeweg raakt ook dat besef uit de mode.

De mensheid is dus in een situatie terechtgekomen, waar men zelf niet meer uit kan ontsnappen. Ten eerste niet omdat men de weg uit de puinhoop niet herkent: al staat men er bij wijze van spreken boven op. Meer ten tweede omdat ieder mens voor zichzelf steeds opnieuw dezelfde keuze maakt als Adam.

De mensheid is dus ten dode opgeschreven. En ze heeft het aan zich zelf te danken. Denkende alle wijsheid in pacht te hebben, zijn ze in de grootste val getrapt die bestaat: men kan niet zonder God, maar ondertussen roept men dat God niet bestaat en een achterhaald begrip is. Het probleem is echter, dat de mens op zichzelf niet kan overleven, want hij is niet gemaakt voor zelfstandigheid. De paradox is echter, dat de mensheid al dood is (zonder de bron van het leven: God) en er dus geen sprake kan zijn van overleven.

Het is goed om de uitzichtloosheid van de situatie in te zien. Als je tot je door laat dringen, dat er geen hoop is in een bestaan zonder God, raak je echter eenvoudig in een chronische depressie. Of je gaat alsnog als een kip zonder kop aan de gang om invulling te geven aan je uitzichtloze leven. Het is dan alsof je de meteoor ziet naderen, die over een paar seconden de hele aarde vernietigt en alsnog in de supermarkt proviand aanschaft om te kunnen overleven.

Hoe nu verder

Is er dan geen hoop meer? Nee, als het aan de mens ligt niet. Die zal niet voor het leven kiezen, al wordt het hem door de strot naar binnen geduwd. Ja, hij zal kiezen voor iets dat op leven lijkt, zolang hij er zelf maar de controle over houdt. Dat is overigens de reden, waarom bepaalde religieuze stromingen zo succesvol zijn: je mag het allemaal zelf doen.

Wat God heeft verzonnen is echter van een totaal ander kaliber: de mens mag helemaal niets zelf doen. Je mag er niet eens over nadenken. Dat klinkt wat vreemd, maar als je ergens over na mag denken, heb je een keuze. Bij God heb je echter geen keuze. Het punt is, dat er al gekozen is, namelijk voor een leven zonder God. Het enige dat overblijft is de erkenning dat de mens het in eigen kracht niet redt. Let op: dit is geen keuze, want het gevolg is passiviteit. Het is vergelijkbaar met iemand die zich bewust wordt, dat hij de verkeerde weg loopt. Hij ziet namelijk de afgrond op zich afkomen. Er is echter geen alternatief, want hij heeft geen flauw idee waar hij dan naar toe moet.

Dit is de situatie van de mens, die doorkrijgt, dat het leven dat hij leidt (of lijdt, zo je wilt) er in feite helemaal niet meer toe doet. Alles dat hij in de loop van de tijd heeft opgebouwd, blijkt te bestaan uit super-vergankelijke zaken. Hetgeen allemaal zo duurzaam leek, toen men nog jong was en het nog nieuw en fris was, blijkt een façade. En de mens wordt moe. Zo verschrikkelijk moe. Je zou kunnen zeggen: dodelijk vermoeid. Tja, hoe kan het ook anders, als blijkt dat je jezelf al die tijd voor het lapje hebt gehouden. Je dacht dat je leefde en werkelijk iets tot stand bracht, maar je blijkt zo dood te zijn als een … Tja, als wat? Laten we zeggen: als een mens die buiten het leven staat, dat alleen maar in de verbinding met God te vinden is.

(Wordt vervolgd)

Heftige reacties

De zeeslag bij Kijkduin: Er wordt wat afgevochten op deze wereld

Als je het met niet-christenen hebt over het onderwerp: “waarom zou je christen worden?” valt het mij altijd op hoe heftig men reageert.

Voor mij is het steeds weer een bewijs dat je met het thema een heel gevoelige snaar raakt.

Je komt dan ook bijna nooit toe aan de volgende stap: christen worden. Maar hoe komt dit eigenlijk?

En waarom reageert de één als door een horzel gestoken en heeft de ander het gevoel eindelijk thuis te komen?

Voordat je een christen wordt, zul je eerst overtuigd moeten zijn, dat het nodig is om dat te worden. Zoals ik in het vorige hoofdstuk al enigszins heb aangetoond, is het in elk geval nodig dat je inziet, dat je Hem nodig hebt. Maar als je iemand niet kent, weet je natuurlijk ook niet wat je van hem verwachten kunt. Laat staan dat je vertrouwen in die ander stelt.

Uit zichzelf zal niemand een keuze maken voor Jezus Christus. Het moet je als het ware gegeven worden. Dat komt door de situatie waar de mensheid zich in bevindt. Ons hart is van nature wantrouwig geworden. Maar niet alleen dat: het is ook eigenwijs en arrogant. De enige die we kunnen vertrouwen (soms tegen wil en dank) is onszelf. En zelfs dat doen we niet echt. We zitten echter elk moment van ons leven met onszelf opgescheept, dus aan dat laatste is niet echt iets te doen. Het zij dan dat je er uit stapt. Maar als je dat doet, heb je helemaal niets meer, want wat er na dit leven gebeurt, weet niemand.

Daar is ‘ie weer: de erfzonde

Het wantrouwen tegen alles wat van God komt zit ‘m als het ware in onze genen. Nu zal iemand zich afvragen hoe ik daar nu toch bij kom. Per slot van rekening kan ik niet in het hart kijken van die ander, laat staan dat ik een oordeel kan vellen over wat die ander denkt. Dat is zo. Dat kan ik ook niet. En ik kan ook niet in het hart kijken van die ander. Maar aan de andere kant oordeel ik ook niet. De kennis omtrent de status van het menselijke hart wordt mij ook gegeven. De bijbel houdt ons allemaal als het ware een spiegel voor en laat exact zien hoe het er in ons binnenste voorstaat. Kijk maar:

Efeziers 2:1–3 U was dood door de misstappen en zonden waarmee u de weg ging van de god van deze wereld, de heerser over de machten in de lucht, de geest die nu werkzaam is in hen die God ongehoorzaam zijn. Net als zij lieten ook wij allen ons eens beheersen door onze wereldse begeerten, wij volgden alle zelfzuchtige verlangens en gedachten die in ons opkwamen en stonden van nature bloot aan Gods toorn, net als ieder ander.

Het gaat hier over alle mensen. En dan met name hun die God ongehoorzaam zijn. Er zijn echter velen, die aangeven God helemaal niet ongehoorzaam te zijn. Ze zijn er van overtuigd, dat de bijbel door de kerkleiders in de loop van de tijd in zekere zin is aangepast aan het denken van de kerk. Daarom nemen ze dit soort teksten niet al te serieus. De onderbouwing voor hun stellingen vinden ze in buitenbijbelse geschriften. Op deze manier verschaft men zichzelf een vrijbrief om toch maar weer hun eigen gang te gaan. God wordt doodgezwegen, zeg maar.

Men ziet evenwel over het hoofd, dat die buitenbijbelse geschriften zijn geschreven door zogenaamde wetenschappers, die vele jaren na de totstandkoming van de bijbel in de huidige vorm, tot hun kritische inzichten zijn gekomen. Stuk voor stuk hebben al deze apocriefe hersenspinsels veel minder autoriteit, dan de kleinste brief die is opgenomen in het nieuwe testament.

Bij tijd en wijle duiken ze weer op. Er is echter maar weinig inzicht voor nodig om ze alle opnieuw naar het rijk der fabelen te verwijzen. Hele volkstammen grijpen ze echter keer op keer aan, om hun eigen handelswijze te verdedigen. Zo ontstond er jongstleden weer ophef toen iemand wees op de vondst van de brief van Judas. En ook was het weer voorpaginanieuws toen iemand het al 150 jaar geleden geponeerde inzicht als gloednieuw en Schriftondermijnend bejubelde, dat er in het begin van het boek Genesis voor het woord scheppen ook scheiden gelezen kon worden.

God gaat Zijn gang

God geeft echter aan er niet van onder de indruk te zijn en gewoon Zijn eigen plan te trekken. De mens is in zijn huidige vorm de weg kwijt. Het bewijs wordt geleverd door hen die er het hardst tegen ageren.

Je zou je af kunnen vragen waarom. Als je de bijbelse boodschap goed op je in laat werken, spreekt daaruit een God, die op allerlei terrein het beste voorheeft met zijn schepping. Het enige dat Hij evenwel als eis heeft gesteld, is dat het volledig loopt via zijn Zoon Jezus Christus. God zelf heeft bepaald, dat er geen andere weg is om tot Hem te naderen, dan via Jezus.

Hij heeft echter de redding op het oog. Hij ziet dat het met de mensheid niet goedkomt, als deze op eigen wijze blijft voortploeteren. Vandaar dat Hij zijn Zoon Jezus heeft voorgesteld als middelaar. En toen de laatste aan het kruis van Golgotha zijn leven gaf als losprijs voor velen, riep Hij uit: het is volbracht.

Daarmee werd de toon gezet voor de eeuwen die er op zouden volgen. Nu was er geen onoverbrugbare kloof meer tussen de mens en God. Nu was er een brug. Een zogenaamde hoge weg, waarop de rechtvaardigen mogen wandelen. Rechtvaardigen die niet op grond van eigen kracht en inspanning in die hoedanigheid zijn gekomen, maar op grond van wat Jezus voor hun heeft gedaan.

Efeziers 2:4–7 Maar omdat God zo barmhartig is, omdat de liefde die hij voor ons heeft opgevat zo groot is, heeft hij ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend gemaakt. Ook u bent nu door zijn genade gered. Hij heeft ons samen met hem uit de dood opgewekt en ons een plaats gegeven in de hemelsferen, in Christus Jezus. Zo zal hij, in de eeuwen die komen, laten zien hoe overweldigend rijk zijn genade is, hoe goed hij voor ons is door Christus Jezus.

Maar hier bevindt zich dan ook het probleem. Dit is de reden waarom de meeste mensen zo in verzet komen. Het is niet de liefde van God. Ook niet zijn barmhartigheid. Die wil men allemaal wel ervaren. Het gaat om de manier waarop: via Jezus Christus. Van hieruit worden allerlei argumenten in het geweer gebracht. Vervolgens bedenkt men allerlei gronden, om het dan toch maar via een andere weg te proberen. Ik zal er enkele noemen:

• Jezus was een gewoon mens. Dus een speciale status komt Hem niet toe. Dus ook niet aan wat Hij verkondigde. Het niveau waarop men Jezus benadert is hetzelfde als waarop men Mohammed, Boeddha, Gandhi benadert. Dus als een verlichte of geïnspireerde mens.
• Jezus was God. Zijn verschijningsvorm is virtueel. Een werkelijk contact op menselijk niveau is dus niet mogelijk. Wat Hij verkondigde is in principe esoterisch (verborgen) en is alleen maar te volgen door ingewijden. Bij deze Jezus hebben we dus “verlichten” nodig, die kunnen vertellen, wat Hij werkelijk bedoelde.
• Jezus was een gewoon mens en zijn volgelingen hebben een complete mythe rond Hem opgebouwd. Na zijn dood is Zijn lichaam verdonkeremaand of Hij is hersteld van Zijn wonden en heeft een nieuw leven opgebouwd in India/Frankrijk/Tibet. De bijbel is niet compleet in de verslaggeving/boodschap. We hebben andere bronnen nodig om het compleet te maken of te corrigeren.
• Jezus was een gewoon mens en de verhalen in de bijbel zijn allemaal legende. Dat betekent dat de boodschap zoals die in de bijbel is vastgelegd, puur symbolische waarde heeft. Hier hebben we andere bronnen nodig om de boodschap toe te lichten en/of uit te leggen. Binnen deze categorie vallen ook de critici, die aangeven dat de bijbel puur geschreven is voor de lezers of toehoorders uit die periode.

De bewijsvoeringen voor al dit soort “inzichten” zal ik niet bespreken. Het zij dan dat men er speciaal om verzoekt. Het voert echter op dit moment te ver om ons er mee bezig te houden. Ik kan echter wel vermelden, dat de “bewijzen” heel zwak zijn. Daarnaast wordt het er alleen maar onduidelijker door. De motivatie van de critici wordt echter ook duidelijk: redenen vinden om zich aan de bijbelse richtlijn te onttrekken.

Een discussie ontwikkelt zich rond dit punt altijd op dezelfde manier:

• De vrijheid van meningsuiting wordt vastgesteld.
• Er wordt bepaald dat er meerdere wegen zijn op tot het ultieme inzicht te komen.
• Het inzicht dat in de bijbel wordt gepresenteerd is veel te beperkt.
• God is veel groter dan wij kunnen begrijpen en beseffen.
• Iemand die zich baseert op bijbelse inzichten is niet meer van deze tijd.
• Argumentaties vanuit bijbels standpunt worden als belerend en intolerant ervaren; degene die er aan vast houden, komen over als kortzichtig.

Christenen die om wat voor reden dan ook in dit soort discussies terecht komen, dienen te begrijpen, dat de discussie op zich niet te voorkomen is. Het punt is namelijk, dat de bijbel zelf helemaal geen ruimte laat voor afwijkende gedachten. Men komt er echter niet zo snel aan toe om de bijbel van leugens te betichten, dus geeft men aan dat het ligt aan de interpretatie. Of de bijbel is niet volledig. Met andere woorden: met het poneren van het recht op vrijheid van meningsuiting wordt het waarheidsgehalte van de bijbel onder druk gezet.

Men vergeet echter dat de bijbel geen mening verkondigt, maar de waarheid proclameert. Het zijn de mensen zelf die het woord van de Schrift degraderen tot een mening (of interpretatie).

(wordt vervolgd)

Hét kenmerk van de ware christen

Bij Jezus ben je veilig

Het valt op zich niet zo mee, om aan te geven wat de kenmerken van een christen zijn. Dat komt omdat een christen net een normaal mens is. Maar een christen heeft iets, dat verder bij geen enkel mens wordt gevonden: een relatie met de levende God.

Dat is hét kenmerk van een christen. Hij heeft een relatie met God. Nu is dit laatste wat kort door de bocht, natuurlijk. Maar het is wel het enige kenmerk dat er werkelijk toe doet. Een christen, die geen relatie met God heeft, is geen christen.

De bijbel zegt het als volgt:

Johannes 14:6 Jezus zeide tot hem: Ik ben de weg en de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij.

Alleen via Jezus is het mogelijk om een relatie met God te hebben. Dat betekent, dat ook de moslim of de boeddhist niet kunnen naderen tot God, zonder Jezus te erkennen als enige mogelijkheid. In feite geldt dit voor iedereen op deze wereld, in het heden, in het verleden en in de toekomst. Er is doodeenvoudig geen andere weg.

In discussies wordt vaak geopperd, dat men zich niet kan voorstellen, dat God maar één mogelijkheid heeft opengelaten om tot Hem te naderen. En dat dan voor heel veel mensen geldt, dat ze er dan niet komen: ze gaan dan verloren. Velen hebben immers nog nooit van Jezus gehoord en zullen naar alle waarschijnlijkheid ook nooit wat van Jezus horen.

Dit is echter een non-argument. Men brengt het argument altijd ter sprake om dan zelf ook tot de conclusie te komen, dat God dus blijkbaar niet maar één weg heeft bepaald, waarlangs de mens behouden kan worden: vervolgens maakt men juist om die reden de keus óók niet.

Daarnaast gaat de christen op zich niet over hoe God dan klaar komt met degenen die nooit van Jezus Christus zullen horen of gehoord hebben. Dat is formeel een zaak van God zelf. Hij bepaalt, dus vertrouwen we er op (dat moeten we wel), dat Hij de consequenties van die beslissing ook goed heeft doorgedacht.

Het punt is echter, dat God de gemeente (alle christenen) een opdracht heeft gegeven om getuigen te zijn. Dus juist degenen die geen kennis heeft van het evangelie van Jezus Christus, wil God bereiken via de gemeente. Nu hoeft niet iedere christen naar de noordpool of welke verre plek dan ook, af te reizen, om daar de lokale heiden het evangelie te brengen.

Maar het is wel een taak van iedere christen om ten opzichte van zijn of haar buurman/vrouw een getuige te zijn. Dan is het ook mogelijk om, als plaatselijke gemeente, anderen te ondersteunen en te motiveren wel naar verre streken te vertrekken. Het is de door God aan de christen gegeven verantwoordelijkheid aan de rest van de wereld het getuigenis van het Koninkrijk Gods af te leggen.

Maar hoe weet je nu dat een christen is wie hij zegt te zijn?

Op zich is dat niet zo moeilijk. Een echte christen lijkt in zijn gedragingen op Jezus. Hij is Jezus niet. Hij doet ook niet net alsof. Hij gedraagt zich als Jezus, omdat Deze door zijn geest, de Heilige Geest, in hem is komen wonen. Anders gezegd: dezelfde Geest, die Jezus de kracht en de visie (dat is in dit verband bijna hetzelfde) gaf om zijn taak op deze aarde tot een goed einde te brengen, geeft ook de christen kracht en visie om zijn of haar taak te volbrengen. We hebben de vorige keer gezien, wat de taak van de christen is: getuige van Jezus Christus zijn.

Nu is het zo, dat de mens door God is gemaakt om in gemeenschap met Hem te leven. Maar ook dat de mens daar wel vrijwillig voor moet kiezen. Zolang een mens niet bereid is zijn knieën voor God te buigen, loopt hij verloren op deze aardkloot rond. Verdwaasd en verstrikt in zijn eigen overleggingen, verduisterd in zijn denken. En zolang die mens niet erkent, dat zijn eigen overleggingen en werken in eigen kracht op niets uitlopen, zal hij ook niet in contact kunnen komen met zijn Maker en Heer.

Jezus doorbreekt de impasse

Jezus is geopenbaard om de impasse waar de mensheid zich in bevindt, te doorbreken. Hij heeft de weg naar God vrijgemaakt, zodat nu voor elk mens de mogelijkheid binnen bereik is gekomen om een relatie met God te hebben. Je kunt echter niet om Jezus heen. Met andere woorden: om God te ontmoeten, moet je christen worden. En nu kom je in een soort paradox terecht. Zonder Jezus kun je niet tot God komen. Dus je weet ook totaal niet waar je aan begint. Dat betekent, dat je een keus moet maken, zonder dat je de uitkomst goed kunt inschatten.

Om deze reden zeggen veel mensen, niet te kunnen geloven. Ze bedoelen echter aan te geven, dat ze eerst willen weten wat er van ze terecht komt. De boze doet in deze ook zijn duit in het zakje. Hij fluistert je in, dat eerst maar wat zekerheid moet hebben, voordat je de stap doet. Of hij draait het om en vertelt je dat je zeker dood zult gaan als je je tot God keert.

Het punt is, dat je inderdaad een stap doet in het geloof. Het is echter geen geloof, dat gebaseerd is op vertrouwen en visie, maar op de wanhoop die je ervaart zonder God in deze wereld. Je weet namelijk helemaal niet waar je terecht komt, want je bent er nooit geweest. Je weet echter wel waar je vandaan komt. En het besef, dat je het daar niet hebt kunnen vinden, is onuitwisbaar in je denken gegrift.

Het is dus meer een stap in de zin van: God zegene de greep. En dat is precies wat er gebeurt: God zegent de greep. Maar terwijl de uitdrukking vanuit de mens iets fatalistisch inhoudt, betekent het vanuit God gezien, de grootste zekerheid die maar mogelijk is.

Om deze reden staat de bijbel vol met verhalen van mensen, die net als jij die grote sprong in het duister hebben gedaan. En geen van allen zijn ze door God in de steek gelaten. Jezus voorop. Hij is de grootste Getuige. Hij laat je door Zijn eigen leven zien, dat God een waarmaker is van wat Hij belooft.

Onlosmakelijk verenigd

Elke christen is een Goddelijke mens in wording. Net zoals Jezus dat als eerste was. Jezus heeft echter aan het kruis van Golgotha de weg voor ons, gewone stervelingen, gebaand. Wij hoeven niet meer te boeten voor alles dat we niet goed hebben gedaan. De dodelijke vrucht, die ontstaat door het leven zonder God, hoeven we niet meer te eten.

En zo wordt de christen via het volbrachte werk van Christus Jezus onlosmakelijk verbonden met God, zijn Maker. Het leven ontvangt hij door de Geest van God, die rijkelijk over zijn bestaan wordt uitgestort. De Heilige Geest onderwijst, geeft kracht en visie, vertroost en motiveert. Dat betekent, dat een christen zonder de Geest niets kan. Sterker nog: zonder de Geest is hij hulpeloos aan zichzelf overgeleverd. En we weten waar dat op uitloopt: op niets.

Een christen vertrouwt dus niet meer op zichzelf, maar geeft zich vol vertrouwen over aan Hem die hem niet in de steek zal laten. Aan de andere kant is de christen ook een vastbesloten mens. Hij zal zich niet meer laten misleiden. De Geest ondersteunt hem ook hier. Maar ook de bijbel biedt vaste grond. De christen houdt zich vast aan het getuigenis, dat op elke bladzijde wordt afgelegd: God werkt het uit en Hij is te vertrouwen.

Hij verdiept zich in alles, dat hem leert meer en meer op God te vertrouwen en meer en meer het werken en leven in eigen kracht af te leggen. Zo doende gaat hij steeds meer lijken op zijn grote Voorbeeld: Jezus Christus.

Een ding, dat echter als een paal boven water is komen te staan: de christen functioneert als mens eindelijk, zoals God het bedoeld heeft. Dat geeft hem blijdschap. Dat vervult hem tot aan de rand van zijn bestaan, met de zekerheid dat hij is thuisgekomen. Uiteindelijk zal de groei resulteren in een volmaakte vrucht. Maar het is God, die de wasdom geeft.

Geen “exit” voor de christen

De christen verdwijnt evenwel niet uit deze wereld. Alles wat de mensheid zoal meemaakt: honger, dorst, onrecht, ziekte enz. overkomt hem ook. Nog altijd. Het (ver)dragen ervan is echter een stuk makkelijker. We komen er natuurlijk nog uitgebreid op terug, maar het punt is: juist omdat we een God kennen, die meevoelt met onze pijn, is het lijden op deze wereld uit te houden.

God weet van alles dat ons overkomt. En Hij laat ons door zijn Heilige Geest weten, dat Hij uiteindelijk alle tranen van de ogen wist. Elk verdriet, zal Hij omkeren in vreugde. Elk onrecht, zal worden afgerekend. Zoals de bijbel het heel treffend uitdrukt:

Jesaja 25:8 Hij zal voor eeuwig de dood vernietigen, en de Here HERE zal de tranen van alle aangezichten afwissen en de smaad van zijn volk zal Hij van de gehele aarde verwijderen, want de HERE heeft het gesproken.

Rest mij nog te zeggen, dat met “zijn volk” degenen zijn aangeduid, die in Jezus Christus deel zijn gaan uitmaken van het ware Israël. Het onzichtbare volk, de gemeente, dat bestaat uit gelovigen uit de heidenen en gelovigen uit het natuurlijke volk Israël.

Volgende artikelen:

Hoe word je een Christen?

Hoe blijf je een Christen?

Wat doet een Christen in deze wereld?